İnsandan Öte Bir İstanbul Düşlemek: Sakat Şehrin Kedi Evleri

Dergi Makalesi, hazırlanıyor


Şehir ne doğadır, ne de doğanın zıttı: Şehir, doğa ve toplum ikiliğini aşan melez, siborg bir oluşum (Swyngedouw, 1996, 2006; Swyngedouw ve Kaika, 1999), bir asamblajdır (McFarlane, 2011); daimi bir akıştadır (Kaika, 2012). Haraway’in (2003) tabiriyle bir doğakültürdür, denebilir. Böylesi bir bakış, şehri merkezden almakla kalmaz, aynı zamanda izole bir kategori olarak ele alınan modern şehri çözer/çözümler; onu eşzamanlı ancak farklı izleklere sahip birçok hareketin olduğu bir dolanıklık hâli olarak görmemizi sağlar. Dolayısıyla şehrin sınırlarını tarif etmek de zorlaşır. Zira şehir, uzantılarıyla etrafını mütemadiyen yoklayan, doğal veya değil tanımları gütmeden tüm şeyleri kaynağa çeviren, atığı dolaşıma sokan, öğüten, hareket eden, büyüyen, yaşayan, genelci bir türdür. Tıpkı sokak kedisi gibi (Pearre, 1998). Ancak sokak kedisi, şehir için bir kaynak teşkil etmez. Bilakis, işlevsiz ve atıldır (Atauz, 2002, s. 149; Zeybek, 2014, s. 267). Varlığı/meşruiyeti çoğunlukla merhamete tabi olur. İnsandan Öte Bir İstanbul Düşlemek, vatandaşların İstanbul’un sokak kedilerine şehirde nasıl alan açtığının, onlara sağlanan bakımın nasıl materyalize olduğunun ve bunun tasarım aktivizmi potansiyellerinin izini sürer. Bakımı sağlayan vatandaşların nevi şahsına münhasır bir müdahalesi olan kedi evlerine ve bu evleri çevreleyen su ve mama kaplarına odaklanır.



Find me at


Burak Taşdizen
Orient-Institut Istanbul
Susam Sokak 16, D. 8
TR—34433 Cihangir – Istanbul
phone +90—212—2936067 ext. 128
e-mail tasdizen@oiist.org


Twitter
Instagram
Instagram2
LinkedIn
ResearchGate

ORCID
Google Scholar